Inleiding
De wereldwijde vraag naar drinkwater is toegenomen nu traditionele watervoerende lagen en oppervlaktewaterbronnen te maken krijgen met een ongekende druk van demografische groei en veranderende klimaatpatronen. Ontzilting, het industriƫle proces waarbij zouten en mineralen uit zout water worden verwijderd, is veranderd van een luxeartikel in een hoeksteen van moderne waterzekerheid. Door gebruik te maken van geavanceerde thermodynamica en materiaalkunde zetten ontziltingsinstallaties de enorme reserves van de oceanen om in een betrouwbare, droogtebestendige aanvoer van water van hoge kwaliteit. Om te begrijpen hoe ontziltingsinstallaties werken, moet de wisselwerking tussen werktuigbouwkunde, chemische verwerking en nauwkeurige stromingsregelsystemen nauwkeurig worden onderzocht. Deze gids verkent de basistechnologieƫn, de ingewikkelde operationele fasen en de cruciale rol van automatisering bij het optimaliseren van de prestaties van deze vitale industriƫle activa, met name in een tijdperk waarin energie-efficiƫntie en structurele levensduur de primaire maatstaven voor succes zijn.
Kerntechnologieƫn achter moderne ontzilting
Historisch werd het ontziltingslandschap gedomineerd door thermische processen die de natuurlijke watercyclus via verdamping en condensatie nabootsten. Deze methoden, voornamelijk MSF (Multi-Stage Flash) en MED (Multi-Effect Distillation), maken gebruik van thermische energie om zeewater te koken, waarbij zout en onzuiverheden achterblijven. Vooral bij MSF wordt een deel van het water in meerdere fasen, elk onder een lagere druk, in stoom omgezet. Hoewel ze robuust zijn en gebruik kunnen maken van afvalwarmte van energiecentrales, zijn thermische systemen inherent energie-intensief vanwege de hoge latente verdampingswarmte die nodig is om water in stoom om te zetten. Daarom is de toepassing ervan steeds meer beperkt tot regio's met overvloedige, goedkope energiebronnen, zoals het Midden-Oosten, waar warmtekrachtkoppeling met elektriciteitscentrales economisch haalbaar blijft.
Ā
In de 21e eeuw heeft er daarentegen een beslissende verschuiving plaatsgevonden naar membraantechnologieĆ«n, met name omgekeerde zeewaterosmose (SWRO). In tegenstelling tot thermische methoden maakt SWRO gebruik van mechanische druk in plaats van warmte. Door zeewater door een semi-permeabel membraan te persen bij een druk die hoger is dan de natuurlijke osmotische druk van de oplossing, scheidt het systeem zuivere watermoleculen van opgeloste ionen. De efficiĆ«ntie van SWRO is de laatste twee decennia aanzienlijk verbeterd, waarbij het energieverbruik is gedaald van ongeveer 10 kWh/mĀ³ begin jaren 1980 tot onder 3kWh/mĀ³ in ultramoderne installaties. Deze vermindering wordt grotendeels toegeschreven aan innovaties in membraanchemie, met name de ontwikkeling van dunne-film composietmembranen, en de integratie van geavanceerde energieterugwinningsapparaten (ERD's) die de hydraulische energie van de geconcentreerde pekelstroom opvangen.
Het ontziltingsproces stap voor stap
De complexiteit van een ontziltingsinstallatie inzien en begrijpen hoe werkt het ontziltingsprocesmoet je het zien als een industriƫle nierHet filteren van enorme hoeveelheden zoutoplossing om een nauwkeurig chemisch evenwicht in het eindproduct te handhaven. Het proces is een aaneenschakeling van ingenieursinterventies waarbij het falen van ƩƩn enkele fase de integriteit van het hele systeem in gevaar kan brengen.
Van zeewaterinlaat tot voorbehandelingsfiltratie
Het proces begint bij de inlaatstructuur, waar zeewater uit de oceaan wordt gehaald. Ingenieurs moeten kiezen tussen open inlaten, die gebruik maken van pijpen met een grote diameter die in zee steken, of ondergrondse inlaten, zoals strandputten, die zorgen voor een zekere mate van natuurlijke filtratie door de zeebodem. Om de impact op het zeeleven te minimaliseren, worden open inlaten uitgerust met snelheidsdoppen en fijne zeven die de snelheid van het inkomende water verminderen, waardoor voorkomen wordt dat vissen en larven meegesleurd worden.
Ā
Eenmaal in de fabriek ondergaat het ruwe zeewater een rigoureuze voorbehandeling. Deze fase is cruciaal omdat de polyamidemembranen die gebruikt worden in de omgekeerde osmose-fase zeer gevoelig zijn voor "vervuiling" - de ophoping van organisch materiaal, slib en micro-organismen op het membraanoppervlak. De voorbehandeling bestaat meestal uit verschillende subfasen:
- Coagulatie en flocculatie: Chemicaliƫn zoals ijzerchloride worden aan het water toegevoegd om ervoor te zorgen dat kleine deeltjes samenklonteren tot grotere "vlokken".
- Opgelost Lucht Flotatie (DAF): Deze vlokken worden naar het oppervlak gedreven met behulp van microbelletjes en mechanisch verwijderd. Dit is vooral effectief tijdens "rood tij" of algenbloei.
- Mediafiltratie: Het water gaat door lagen met twee media (zand en antraciet) om de resterende zwevende deeltjes te verwijderen.
- Ultrafiltratie (UF): Veel moderne fabrieken gebruiken nu UF-membranen als laatste voorbehandelingsstap om een Silt Density Index (SDI) van minder dan 3 te garanderen, wat de industrienorm is om RO-membranen te beschermen tegen colloĆÆdale vervuiling.
Het omgekeerde osmose (RO) hart en nabehandeling
In het midden van de faciliteit ligt het RO-gebouw, waar duizenden membraanelementen in hogedrukvaten zijn ondergebracht. Hier wordt het voorbehandelde water onder druk gezet door hogedrukpompen tot niveaus tussen 55 bar en 80 barafhankelijk van het zoutgehalte en de temperatuur van het voedingswater. Terwijl het water tegen het membraan wordt gedrukt, werkt het als een moleculaire poortwachteren laat $H_2O$-moleculen door, maar weigert meer dan 99.8% van opgeloste zouten, waaronder Naāŗ, Cl- en MgĀ²āŗ.
Ā
Het resulterende water, bekend als "permeaat", is uitzonderlijk zuiver - vaak te zuiver voor onmiddellijke consumptie. In de nabehandelingsfase moet het water "opnieuw gemineraliseerd" worden om te voorkomen dat het agressief wordt voor de distributie-infrastructuur. Dit houdt in dat de Langelier Verzadiging Index (LSI) door kooldioxide en kalk (calciumhydroxide) toe te voegen of het water door kalksteenbedden te leiden. Dit proces voegt essentiƫle mineralen zoals calcium en magnesium toe aan het water, zodat het zowel smakelijk als chemisch stabiel is. Tot slot wordt er een desinfectiemiddel, meestal chloor, toegevoegd om de biologische veiligheid in het hele distributienetwerk te garanderen.
Ā
De fysica van energieterugwinningssystemen
Aangezien energie een aanzienlijk deel uitmaakt van de bedrijfskosten van een fabriek, is de integratie van Energieterugwinningsapparaten (ERD's) is verplicht. De fysica van deze apparaten is gebaseerd op het principe van hydraulische drukoverdracht. Wanneer de pekel onder hoge druk het RO-membraan verlaat, bevat het nog steeds ongeveer 95% van de energie die wordt geleverd door de hogedrukpomp.
Ā
Moderne faciliteiten maken voornamelijk gebruik van isobare drukwisselaars. Deze apparaten zorgen ervoor dat de pekel onder hoge druk direct in contact komt met het zeewater onder lage druk in kleine cilindervormige kamers. Door een proces van positieve verdringing wordt de druk rechtstreeks van de pekel naar het zeewater overgebracht met een efficiƫntie die vaak hoger is dan 98%. Deze technologische sprong heeft de waterproductie effectief losgekoppeld van de hoge energiekosten, waardoor SWRO-installaties kunnen werken met een totale energie-intensiteit die nu het theoretische minimum benadert dat vereist wordt door de wetten van de thermodynamica.
Pekelbeheer en lozing in het milieu
Voor elke liter zoet water die geproduceerd wordt, ontstaat er ongeveer 1,1 tot 1,5 liter geconcentreerde pekel als bijproduct. Deze pekel heeft ruwweg het dubbele zoutgehalte van natuurlijk zeewater en kan sporen van chemicaliƫn voor de voorbehandeling bevatten. Het beheer van deze stroom is een delicate evenwichtsoefening tussen industriƫle productie en ecologisch behoud.
Ā
Moderne fabrieken maken gebruik van geavanceerde afvoersystemen om de impact op het milieu te beperken. Aan het einde van de afvoerpijpen worden diffusors met hoge snelheid geĆÆnstalleerd om een snelle vermenging van de pekel met het omringende zeewater te bevorderen. Door ervoor te zorgen dat het zoutgehalte binnen een zeer korte afstand van het lozingspunt terugkeert naar omgevingscondities, kunnen fabrieken lokale benthische gemeenschappen beschermen en de biodiversiteit van het kustecosysteem in stand houden. Sommige vooruitstrevende installaties onderzoeken ook "Zero Liquid Discharge" (ZLD) technologieĆ«n, waarbij gebruik wordt gemaakt van kristallisatoren om vaste zouten terug te winnen, hoewel deze nog steeds onbetaalbaar zijn voor grootschalige gemeentelijke projecten.
De chemische complexiteit van permeaatkwaliteit: Verwijdering van boor en bromide
Hoewel de verwijdering van natriumchloride (NaCl) het primaire doel is, moet moderne ontzilting ook rekening houden met sporenelementen zoals boor (B), dat zelfs in lage concentraties giftig kan zijn voor bepaalde landbouwgewassen. Omdat boorzuur een klein, ongeladen molecuul is, passeert het vaak standaard RO-membranen bij neutrale PH-niveaus.
Ā
Om de strenge waterkwaliteitsnormen van 2026 te halen, gebruiken veel installaties een "tweetraps" RO-configuratie. In de tweede doorgang wordt de PH van het permeaat uit de eerste doorgang kunstmatig verhoogd met behulp van natriumhydroxide (NaOH). Deze verschuiving in het chemisch evenwicht zet boorzuur om in boraationen, die een negatieve lading hebben en dus effectief worden afgestoten door de membranen in de tweede doorgang. Dit proces vereist een extreem hoge mate van precisie in de chemische dosering. Geautomatiseerde kleppen moeten de toevoer van bijtende chemicaliƫn aanpassen op basis van real-time PH-sensorfeedback, om ervoor te zorgen dat de chemische samenstelling van het water binnen een smal operationeel venster blijft om de verwijderingsefficiƫntie te maximaliseren en tegelijkertijd de hoeveelheid chemisch afval te minimaliseren.
Materiaalwetenschap: Corrosie bestrijden in zoute omgevingen
Bij de bouw van een ontziltingsinstallatie is de materiaalkeuze niet alleen een budgettaire overweging, maar een fundamentele vereiste om te overleven. De hoge concentratie chloride-ionen (Cl-) in zeewater creƫert een omgeving die agressief corrosief is voor traditionele metalen. Chloride-ionen zijn bijzonder bedreven in het doordringen van de passieve oxidelaag op het oppervlak van roestvast staal, wat leidt tot put- en spleetcorrosie.
Ā
Om de weerstand van een materiaal tegen dit fenomeen te kwantificeren, gebruiken ingenieurs de PREN (Pitting Resistance Equivalent Number)berekend als PREN = %Cr + 3,3 Ć (%Mo + 0,5%W) + 16 Ć %N. Voor de hogedruksecties van een SWRO-installatie moeten materialen meestal een PREN-waarde van meer dan 40 hebben. Dit maakt het gebruik van Super Duplex roestvast staal (zoals Grade 2507). Deze legeringen bieden een evenwichtige austenitische-ferritische microstructuur, die zowel een hoge mechanische sterkte als een uitzonderlijke weerstand tegen spanningscorrosiescheuren biedt. In de lagedruksecties wordt de voorkeur gegeven aan materialen zoals glasvezelversterkte kunststof (GVK) of hogedichtheidspolyethyleen (HDPE) vanwege hun totale immuniteit voor elektrochemische corrosie, hoewel ze niet de drukdragende capaciteit hebben die nodig is voor het kern-RO-proces.
Ā
Legering | Gebruikelijke naam | Typische PREN | Corrosiebestendigheidsniveau | Ideale ontziltingstoepassing |
SS 316L | Marine kwaliteit | ā 24 | Laag (putrisico) | Drinkbaar water / laag zoutgehalte |
SS 904L | Hooggelegeerd | ā 35 | Matig | Voorbehandeling pekelbehandeling |
2205 Duplex | Duplex staal | ā 35 | Hoog | Standaard zoutgehaltebuizen |
2507 Super Duplex | Super Duplex | > 40 | Uitzonderlijk | Hogedruk RO-rekken |
Titanium Gr. 2 | Puur titanium | N/A (Totaal) | Maximaal | Warmtewisselaars / Hoge warmte |
Belangrijke infrastructuur en onderdelen van een ontziltingsinstallatie
De mechanische integriteit van een ontziltingsinstallatie wordt bepaald door de componenten, die bestand moeten zijn tegen enkele van de meest corrosieve omgevingen in de industriƫle wereld. Naast de membranen zelf bestaat de infrastructuur uit:
- Hogedrukpompen: Deze pompen zijn vaak de grootste energieverbruikers in de fabriek en moeten continu en met een hoog debiet kunnen werken.
- Apparaten voor energieterugwinning (ERD): Deze eenheden, zoals isobarische kamers of Pelton-turbines, brengen de druk van de pekelstroom terug naar het inkomende voedingswater, waarbij tot 98% van de hydraulische energie die anders verloren zou gaan.
- Leidingsystemen: Door het hoge chloridegehalte van zeewater is standaard koolstofstaal niet voldoende. Ingenieurs gebruiken glasversterkte kunststof (GVK), hogedichtheid polyethyleen (HDPE) of hoogwaardige legeringen zoals Super Duplex roestvast staal om catastrofale corrosie te voorkomen.
- Geautomatiseerde klepsystemen: Deze componenten dienen als de zenuwstelsel van de installatie, het regelen van het debiet, het regelen van drukgradiƫnten en het isoleren van delen van de installatie voor onderhoud. De betrouwbaarheid van de actuators die deze kleppen aandrijven is van het grootste belang om waterslag te voorkomen en de veiligheid van de membraantanks te garanderen.
Operationele uitdagingen: Energie, corrosie en onderhoud
Het exploiteren van een ontziltingsinstallatie is een oefening in het beheren van drie hardnekkige bedreigingen: energiekosten, materiaaldegradatie en biologische vervuiling. Energie blijft de belangrijkste Opex (Operating Expenditure) variabele, die doorgaans goed is voor 35% tot 50% van de totale kosten van geproduceerd water. Zelfs kleine fluctuaties in pompefficiƫntie of drukverlies over een klep kunnen leiden tot aanzienlijke financiƫle implicaties gedurende de 25-jarige levensduur van de installatie.
Ā
Corrosie is de tweede grote uitdaging. De hoge concentratie Cl-ionen in zeewater bevordert put- en spleetcorrosie, vooral in stilstaande gebieden of bij de verbindingen van kleppen en pompen. Als de materiaalkeuze niet goed wordt uitgevoerd, kan de structurele integriteit van het hogedruksysteem binnen enkele maanden worden aangetast. Bovendien vereist biologische aangroei een constant regime van chemische doseringen en "Clean-In-Place" (CIP) cycli, waarbij de RO-membranen worden gewassen met gespecialiseerde zure of alkalische oplossingen om de flux te herstellen. Deze onderhoudsactiviteiten vereisen nauwkeurige automatisering om ervoor te zorgen dat agressieve reinigingschemicaliƫn niet in de drinkwaterstroom lekken.
Prestaties optimaliseren via geavanceerde debietregeling
In het streven naar operationele uitmuntendheid heeft de industrie de focus verlegd van de membranen zelf naar de systemen die ze besturen. Optimalisatie gaat niet langer alleen over de chemie van het water, maar ook over de precisie van de mechanica.
Het belang van precisie in drukregeling
De prestaties van een RO-membraan worden bepaald door de Netto Drijfdruk (NDP). Als de druk te laag is, daalt de waterproductie; als de druk te hoog is, stijgen de energiekosten en neemt het risico op membraancompactie toe. Dankzij de nauwkeurige debietregeling, die wordt bereikt door de synchronisatie van VFD's (Variable Frequency Drives) en krachtige automatische kleppen, kan de installatie zich in real-time aanpassen aan veranderingen in de temperatuur en het zoutgehalte van het voedingswater. Als bijvoorbeeld de zeewatertemperatuur in de zomer stijgt, neemt de viscositeit af. Dit vereist een herijking van de drukinstelpunten om een constante flux te handhaven zonder het systeem te overbelasten.
Minder stilstand met betrouwbare geautomatiseerde kleppen
Stilstand is de vijand van de genivelleerde kosten van water. In een faciliteit met duizenden geautomatiseerde kleppen kan het falen van een enkele actuator leiden tot een ongeplande uitschakeling van een hele RO-trein. Betrouwbare actuators - zowel pneumatisch als elektrisch - zijn essentieel voor het beheren van de frequente cycli die nodig zijn voor het terugspoelen van de voorbehandeling en de CIP-procedures. Door gebruik te maken van actuators met een hoge duty-cycle rating en geĆÆntegreerde diagnostiek, kunnen operators van reactief onderhoud overgaan op een voorspellend model, waarbij een traag sluitende klep wordt geĆÆdentificeerd voordat deze een drukstoot veroorzaakt die een membraan kan scheuren.
Decentrale oplossingen: De opkomst van modulaire SWRO-systemen
Een belangrijke verschuiving in de wereldwijde waterstrategie is de overgang van gecentraliseerde megacentrales naar gedecentraliseerde, modulaire zeewateromkeerosmose (SWRO) systemen. Deze gecontaineriseerde units worden steeds vaker ingezet in afgelegen kustplaatsen, offshore olieplatforms en rampgebieden waar geen traditionele infrastructuur aanwezig is. Hoewel de modulaire aanpak een snelle implementatie en lagere initiƫle investeringen mogelijk maakt, zorgt het voor een unieke technische paradox: ruimtelijke dichtheid versus bruikbaarheid van componenten.
Ā
In een fabriek met containers is elke kubieke centimeter een kostbaar goed. Deze compressie vereist het gebruik van geautomatiseerde kleppen met een "laag profiel" en compacte actuators die geen koppel opofferen voor hun kleinere voetafdruk. Omdat deze units bovendien vaak in geĆÆsoleerde gebieden met weinig technisch personeel worden gebruikt, is de diagnostische intelligentie van de hardware van het grootste belang. De integratie van industriĆ«le protocollen zoals Modbus of Profibus maakt bewaking op afstand en voorspellende probleemoplossing mogelijk vanaf de andere kant van de wereld. Door de fysieke beweging van de klep te digitaliseren, verminderen we effectief de noodzaak voor interventie ter plaatse en zorgen we voor waterzekerheid in regio's waar een enkel defect onderdeel anders tot een lokale humanitaire crisis zou kunnen leiden.
Vincer: Nauwkeurig ontworpen klep voor ruwe zoutomgevingen
In de veeleisende omgeving van een moderne SWRO-installatie (Seawater Reverse Osmosis) gaan standaard afsluiters vaak stuk door zoutsproeicorrosie en mechanische vermoeidheid. Vincer overbrugt deze kloof met gespecialiseerde elektrische en pneumatisch bediende kleppen speciaal ontworpen voor de zware omstandigheden van zoutwaterbehandeling.
Ā
Onze actuated valve-oplossingen gaan verder dan eenvoudige automatisering; ze dienen als procesbeveiliging. De elektrisch bediende kleppen van Vincer bieden een uiterst nauwkeurige modulerende regeling, waardoor de exacte regeling van debiet, druk en temperatuur mogelijk is die nodig is om de integriteit van het membraan te behouden. Terwijl generieke apparatuur moeite heeft met hoogfrequente werking, zijn de geautomatiseerde kleppen van Vincer getest om de industrienormen voor cycli te overtreffen, zodat duizenden terugspoelbeurten gegarandeerd kunnen worden zonder verlies van koppel of snelheid.
Ā
Waarom samenwerken met Vincer?
- Extreme duurzaamheid: Behuizingen met IP68-classificatie en geavanceerde corrosiebestendige coatings beschermen de gehele bediende klepsamenstelling tegen zoutrijke lucht en plaatselijke lekken.
- Operationele efficiƫntie: Bereik de prestatiebenchmarks van 2026 door nauwkeurige positionering en minder energieverlies.
- Economisch Waarde: Aanzienlijk lagere totale eigendomskosten (TCO) door langere onderhoudsintervallen en minder ongeplande stilstand.
- Wereldwijde naleving: Onze ISO 9001:2015-gecertificeerde processen leveren bediende kleppen die worden ondersteund door SIL-, ATEX- en FDA-certificeringen.
Bij Vincer leveren we niet alleen afsluiters; we optimaliseren systemen. Verhoog de betrouwbaarheid van uw fabriek met bediende afsluiteroplossingen die ontworpen zijn voor de zwaarste maritieme omstandigheden ter wereld.
Conclusie: De toekomst van efficiƫnte ontzilting
Het traject van ontziltingstechnologie is duidelijk gericht op meer autonomie en theoretische energie-efficiƫntie. Als we naar 2030 kijken, zal de integratie van kunstmatige intelligentie (AI) en Digital Twin technologie fabrieken in staat stellen zichzelf te optimaliseren, waarbij elke klep en pomp in real-time wordt aangepast op basis van voorspellende oceanografische gegevens en fluctuerende energienetten. Deze digitale vooruitgang zal echter altijd ondergeschikt blijven aan de fysieke betrouwbaarheid van de hardware. Geen enkel algoritme kan een vastzittende klep of een gecorrodeerde actuator compenseren; de "intelligentie" van een installatie is slechts zo effectief als het vermogen om mechanische bewegingen uit te voeren.
Ā
Het verhaal van een ontziltingsinstallatie is uiteindelijk een verhaal van menselijk vernuft dat de enorme zoutreserves van onze planeet terugwint. Vanaf de eerste inname van ruw zeewater tot de uiteindelijke levering van gemineraliseerd drinkwater is elke milliliter die geproduceerd wordt een bewijs van de nauwgezetheid van moderne techniek. Voor fabrikanten als VincerOnze rol is het leveren van de veerkrachtige "spieren" die inwerken op het analytische "brein" van de plant. Door prioriteit te geven aan materiaalwetenschap, precisiebediening en energiebewust ontwerp, zorgen we ervoor dat de belofte van onbeperkt zoet water niet slechts een technische mogelijkheid is, maar een duurzame realiteit. Naarmate de industrie zich verder ontwikkelt, zal de synergie tussen proceslogica en duurzaamheid van componenten de meest kritieke factor blijven om de dorst van de wereld op verantwoorde wijze te lessen.
FAQS
V: Kun je oceaanwater drinken als je het ontzilt?
Ā
Ja. Ontzilting verwijdert meer dan 99% aan zouten, mineralen en biologische verontreinigingen. Na het proces wordt het water meestal "opnieuw gemineraliseerd" met calcium en magnesium om ervoor te zorgen dat het gezond is, de leidingen niet aantast en smaakt als bronwater van hoge kwaliteit.
Ā
V: Waar staat de grootste ontziltingsinstallatie in de VS?
Ā
De Claude "Bud" Lewis Carlsbad ontziltingsinstallatie in Carlsbad, Californiƫ, is momenteel de grootste. Het produceert ongeveer 50 miljoen gallons zoet water per dag en levert daarmee ongeveer 10% van de watervoorziening voor de regio San Diego.
Ā
V: Wat is het grootste nadeel van ontzilting?
Ā
Het grootste nadeel is het hoge energieverbruik. Voor het pompen van zeewater door membranen onder extreme druk is veel elektriciteit nodig, waardoor ontzilt water duurder is dan traditioneel oppervlaktewater. Bovendien vereist de afvoer van geconcentreerde pekel (zout bijproduct) zorgvuldig beheer om schade aan mariene ecosystemen te voorkomen.
Ā
V: Hoeveel kost het om water te ontzilten per gallon?
Ā
Gemiddeld kost het tussen de $0,003 en $0,006 per gallon. Hoewel dit laag klinkt, zijn het ruwweg de dubbele kosten voor het behandelen van water uit een meer of rivier. Naarmate automatisering en kleptechnologie verbeteren, blijven deze kosten echter dalen.
Ā
V: Hoe snel kan water worden ontzilt?
Ā
Het is een continu, 24/7 proces. Moderne omgekeerde osmose (RO) installaties verwerken water in real-time. Vanaf het moment dat zeewater de inlaat binnenkomt tot het moment dat het klaar is om te drinken, wordt de doorlooptijd door de installatie meestal gemeten in minuten tot uren, afhankelijk van de complexiteit van de voorbehandelingsstappen.
English 
French 
Spanish 
Italian 
German 
Dutch 
Portuguese 
Korean 
Russian 
Chinese 
Finnish